กลับเมืองไทย
เพจตื่นเช้ากว่าปกติ ดีใจกระโดดโลดเต้นจนออกนอกหน้า นั่งกินกาแฟอยู่ เดี๋ยวก็ลุกมาเช็คดูว่าเอาของไปครบหรือเปล่าว้า ตั๋วเครื่องบินกับพาสปอร์ตเอาไปยังน้า ดูอยู่นั่นแหละ ย้ำคิดย้ำทำ ว่าแล้วก็คุ้ยตู้เย็นเอาของไปทิ้งบ้าง แม่มารับพอดี มาร์คจัดแจงเอากระเป๋าไปใส่รถ เพจเดินไปเดินมาดูอีกรอบว่าลืมอะไรไหม เอาจานเข้าเครื่องได้ เปิดเครื่องล้างแล้วก็รีบวิ่งออกไป กลัวแม่จะรอ
ออกจากบ้านเก้าโมงเช้า ถึง Sea-Tac หรือซีแอตเติ้ล-ทาโคม่าแอร์พอร์ต 9 โมง 40 นาที ตอนเช็คอิน เจ้าหน้าที่บอกอย่าล็อคกระเป๋านะ ไม่ล็อคค่ะ ตอนเช็ค carry-on เสียเวลานิดหน่อย เพราะเราต้องถอดรองเท้าใส่ตะกร้าเข้าเครื่องเอ็กซเรย์ด้วย มาร์คเดินผ่านฉลุย เพจเดินเข้าไปมันดัง เค้าบอกของเพจต้องถอดเข็มขัดด้วย
ตรงเกทมีร้านอาหารเครื่องดื่มนานาชนิด มาร์คกินซีซาร์สลัดไก่กับเบเกิ้ลอย่างเอร็ดอร่อย เพจขอกาแฟสตาร์บัคส์แก้วเดียวพอ จากสนามบินซีแอตเติ้ลไปสนามบินนาริตะ โตเกียว 11 โมง 55 นาที เค้าเรียกขึ้นเครื่อง เครื่อง take off 12 โมง 40 นาที
ดูหนังบนเครื่องเราเลือกได้ จอใครจอมัน เพจเลือก Shall We Dance เพจเคยดูเวอร์ชั่นหนังญี่ปุ่นนานแล้ว คราวนี้อยากดูเวอร์ชั่นฮอลลีวูดบ้าง เพจชอบเจโลอยู่แล้ว น่ารักดี เรื่องนี้เค้าเต้นสวยด้วย รอบแรกเพจเปิดไม่ทัน เพจเลยดูมันซ้ำรอบสองซะงั้น
บังเอิญที่นั่งข้างเพจว่างสองที่ ดูหนังจบ เพจลงไปนอนยาวได้พักใหญ่ เค้าก็เปิดไฟพอดี ได้ยินเสียงกัปตันรายงานการเดินทางประมาณว่าเราใช้เวลาเดินทาง 9 ชั่วโมง 43 นาที จะถึงสนามบินนาริตะ 10 โมงครึ่งกลางคืน แปซิฟิกไทม์ แถมยังมีรายงานสภาพอากาศอีกว่าคาดว่าที่สนามบินจะมีหิมะ แต่ตอนนี้ยังไม่มี เพจไม่ชอบช่วงเครื่องบินกำลังลดระดับที่สุด ปวดแก้วหูชะมัด
สนามบินอาคารที่เราลงนี้ เค้าว่าเทอร์มินอลเพิ่งสร้างใหม่ ลงเครื่องมาข้างล่างแล้วต้องขึ้นรถบัส ลงจากรถบัสมาขึ้นรถไฟฟ้าอีกต่อหนึ่ง ถึงจะเข้าไปในตัวอาคารได้ ช่วงเปลี่ยนประเทศแล้วต้องเปลี่ยนเวลา เพจไม่ค่อยอยากดูนาฬิกา งงไปหมด เพราะปกติเวลานี้เพจหลับไปนานแล้ว เราต้องรอเปลี่ยนเครื่องสองชั่วโมงครึ่ง ทำอะไรดีหว่า
มาร์คบอกหิว งั้นเราไปหาอะไรกินกันเหอะ สองคนเดินเข้า Cafe & Bar Avion มาร์คกินสปาเก็ตตี้คาร์โบนารากับน้ำเขียว เพจกินกาแฟเย็น แล้วสั่งขนมปังกระเทียมมาแบ่งกัน ทั้งหมด 1,008 เยน มีป้ายติดไว้ที่เครื่องเก็บเงิน อัตราแลกเปลี่ยนวันนี้ 1 ยูเอสดอลลาร์ เท่ากับ 102 เยน เพจเห็นแล้วก็ได้แค่รู้เอาไว้เท่านั้น ไม่ได้คิดกลับเป็นเงินยูเอสหรอก ปวดหัว อีกอย่าง เราใช้บัตรเครดิตเลยไม่ต้องแลกเงินให้ยุ่งยาก
เครื่องไปกรุงเทพสู้เครื่องจากซีแอตเติ้ลมานาริตะไม่ได้ เครื่องนั้นมีจอหนังส่วนตัว อยากดูเรื่องไหนก็เลือกเองได้ จากนาริตะไปกรุงเทพใช้เวลาบินแค่ 6 ชั่วโมง 45 นาที กัปตันพาเครื่องบินและลูกเรือถึงพื้นดินโดยสวัสดิภาพ ไชโย ถึงดอนเมือง 11 โมงครึ่งกลางคืนของวันอาทิตย์ที่ 13 มาร์ครอแลกเงินที่เคาน์เตอร์ธนาคารทหารไทย รวบรวมเงินทั้งเนื้อทั้งตัวสองคนมีมากันแค่ 48 เหรียญ แลกมาได้ประมาณ 1,800 บาท เอาน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าไม่พอ ค่อยไปกดเอทีเอ็มเพิ่ม
โจบอกว่ามารอได้พักหนึ่งแล้ว เพจบอกออกมาช้านิดหน่อย เรารอกระเป๋า เออ รู้สึกตอนรอกระเป๋าเดินทางเนี่ย ทำไมกระเป๋ามันดูเหมือนกันไปหมด มีอยู่โทนสีเดียวคือสีมืด เพจว่าของเพจจำง่ายแล้วนา เห็นอยู่ใกล้ๆ ยังจำของตัวเองไม่ได้ ตาลายมั้ง เพจแนะนำโจให้รู้จักมาร์ค เห็นสองคนเค้าจับมือกัน เพจว่ามันขัดหูขัดตายังไงบอกไม่ถูก เพจเลยบอกถ้ามาร์คไปเจอพ่อเพจ มาร์คต้องไหว้นะ จับมือจะทำธุรกิจอะไรร่วมกันไม่ทราบ
ถึงคอนโด โจบอกเอ๋เตรียมมะม่วงน้ำปลาหวานไว้ให้อยู่ในตู้เย็น ดูเวลาเกือบตีสอง เพจกินไม่ลงหรอก โจบอกถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดี โจกลับก่อนนะ ได้เลยน้อง เพจก็เพลียอยู่เหมือนกัน ยังดีที่มาถึงกลางคืน แดดไม่ร้อนแสบหูแสบตาเท่าไร ถึงอย่างนั้นก็ตาม มาร์คก็ยังข่มตาหลับไม่ได้ ส่วนเพจตีสามแล้ว นอนก่อนได้เปรียบ ทริปนี้ยังอีกยาวไกล
|
