สองเราแวะเข้าริชมอนด์ก่อน เพจอยากไปไหว้พระ แล้วจะไปไหนต่อค่อยว่ากันใหม่ มาร์คบอกไปกินข้าวกันก่อนคงจะดี หิวจะตาย เราหาร้านติ่มซำที่เคยไปกินไม่เจอ มาร์คขับรถวนไปเวียนมาอยู่นั่นแหละ เพจปวดหัวแล้วนะ ลองร้านใหม่ๆ บ้างก็ได้ มันอาจจะอร่อยกว่าร้านนั้นก็มี
มาร์คหลงขึ้นไปบนที่จอดรถร้าน Shaing Garden เพจเริ่มหิวแล้วนะกินร้านนี้นี่แหละ พวกติ่มซำอาหารกลางวันจะอยู่ชั้นสาม อดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา จิมมี่ คาร์เตอร์ ก็เคยมากินที่นี่ เพจเห็นรูปถ่ายอยู่ตรงทางเข้า มาร์คสั่งหูฉลาม เค้าจะทำมาเป็นชุด มีข้าวผัดทะเลแล้วก็มีรังนกด้วย เพจสั่งพวกขนมจีบซาลาเปา ในจำนวนที่สั่งมาที่เพจชอบมากที่สุด คือปลาหมึกพริกเกลือ
แวะซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อผลไม้กันก่อน ช้อปปิ้งมอลล์นี้คนตรึม หาที่จอดรถไม่ได้ มาร์คเลยให้เพจวิ่งลงไปดูก่อนว่าเค้ามีผลไม้หรือเปล่า ถ้ามีวันนี้ซื้อที่นี่ไปก่อน เพราะนี่ก็เย็นย่ำแล้ว กว่าจะถึงไชน่าทาวน์ ตลาดคงจะวายไปแล้วแหละ เพจได้มังคุดมาถุงใหญ่กับทุเรียนลูกหนึ่ง ตลาดนี้บริการดีเป็นเยี่ยม เพจขอให้เค้าแกะทุเรียนให้ด้วย เค้าก็แกะให้ ถ้าไม่งั้นเพจก็ไม่เอา ไม่รู้จะกินยังไง มีดพร้าเพจไม่ได้เอามาด้วย ไปพักโรงแรมไหนก็ไม่เห็นเค้าจะมีมีดให้ ผลไม้สองอย่าง 32 เหรียญ ทุเรียนลูกละ 18 เหรียญ แพงจับจิต
เพจเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมา เจอร้านติ่มซำที่เราเคยมากินพอดี แหมแล้วเมื่อกี้ทำเป็นหาไม่เจอ โธ่ มันก็อยู่ในมอลล์ติดกันนี่เอง คราวนี้เพจจำแม่นเลยว่าอยู่ตรงไหน รับรองมาเที่ยวหน้าไม่พลาด มาร์คชวนขึ้นไปกินบับเบิ้ลทีอีก เพจไม่กินน้ำนะ เพจขอกินขนมปังปิ้งทาเนยอย่างเดียวละกัน อิ่มแหละนะแต่อยาก ก็มันอร่อย
มาร์คไปวัดได้ยัง เย็นแล้วนะ มัวแต่สาละวนอยู่กับเรื่องกินนี่แหละ กว่าจะไปถึง วัดปิดพอดี ที่จริงวัดก็อยู่ไม่ไกลจากตลาดเท่าไร เพจพูดเวอร์ไปงั้นเองแหละ ไม่พูดอย่างนี้ มาร์คไม่ยอมไปสักที
วัดพุทธริชมอนด์จัดเป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดในแคนาดา เพจมารู้ทีหลังว่าริชมอนด์ถือเป็นเมืองชุมชนของคนเอเชียใหญ่เป็นอันดับสองในอเมริกาเหนือ ส่วนมากเป็นคนจีนฮ่องกง มิน่าล่ะ เพจเคยดูละครจีนสมัยอยู่เมืองไทย เห็นเค้าพูดถึงแคนาดาอยู่บ่อยๆ อีกอย่าง เพจเพิ่งสังเกตเวลาเค้าไหว้พระ เค้าจะจุดธูปทีละกำมือ ควันตลบอบอวลไปหมด มาร์คเอาบ้าง เห็นจุดธูปไหว้พระหมดไปหลายกำ ฝรั่งคนนี้นับถือศาสนาพุทธ ดูแปลกๆ ยังไงชอบกล
มืดแล้วมาร์คบอกพักแถวนี้ก็แล้วกัน ใกล้ๆ สนามบินนานาชาติแวนคูเวอร์ โรงแรมทั้งถนนเยอะแยะจะตาย สองเราพักที่เบสท์เวสเทิร์น มาร์คเป็นคนเลือก โรงแรมเล็กๆ น่ารักๆ สร้างและตกแต่งสไตล์ยูโรเปี้ยน หอบหิ้วสัมภาระขึ้นไปเสร็จ มาร์คเปิดทีวี เดินไปเดินมา
เพจกำลังจะงัดทุเรียนออกมากิน มาร์คบอกถ้าทางโรงแรมเค้ารู้ว่าเพจเอาทุเรียนเข้ามากินในห้อง เค้าจะคิดสตางค์เพจเพิ่ม ไม่ขำนะ คนไม่กินอย่าอิจฉาได้ป่ะ ขอร้อง มาร์คนั่งกินมังคุดเป็นเพื่อน ใจดีแกะให้เพจด้วย เพราะถ้าไม่แกะให้ เพจไม่มีปัญญากิน รู้อยู่แล้วเพจไม่มีมีด เพจกินทุเรียนคนเดียวครึ่งลูก นั่งยังไม่ทันจะย่อยเลย มาร์คบอกเดี๋ยวเราออกไปกินข้าวเย็นกันนะ อ้าว มาร์คจะกินข้าวอีกเหรอ ทำไมเพิ่งมาบอก ปล่อยให้เพจกินทุเรียนอยู่ได้ตั้งนาน ไปไหนไปด้วย
มาร์คบอกให้เพจเลือก ถ้าให้เพจเลือก เพจเลือกกินข้าวนะ มาร์คเลยพาไปอเบอร์ดีนเซ็นเตอร์ มอลล์นี้เพิ่งเปิดใหม่หมาดๆ บางร้านยังตกแต่งอยู่เลย สองเราขึ้นมาเที่ยวกันคราวที่แล้วเค้ากำลังสร้างอยู่ ร้านอาหารมาเลเซีย Tropika ที่เราเคยไปกินที่ถนน Cambie เค้าก็มาเปิดที่นี่ด้วย คนยืนรอเต็มหน้าร้าน สองเรารอโต๊ะกันเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่ได้ มาร์คทนไม่ไหวให้เพจไปบอกเค้า ขอนั่งกินที่บาร์ก็แล้วกัน
มาร์คสั่งแกะสะเต๊ะ เพจสั่งหอยลายผัดน้ำพริกเผากับต้มยำกุ้ง เพจว่าเพจทำต้มยำกุ้งอร่อยกว่านะ มาร์คบอกร้านมาเลเซียถึงเค้าจะมีอาหารไทย คนทำเค้าอาจไม่ใช่คนไทยก็ได้ เออลืม มิน่าล่ะ รสชาติมันออกมาแปลกๆ ยังไงไม่รู้ มื้อนี้หมดไปเกือบ 50 เหรียญ รวมไอสครีมของเพจด้วยถ้วยหนึ่ง มาร์คบอกกินไปเหอะ ไม่ต้องคิดหนักเรื่องนี้
