Page by Paige

สองเราตื่นตั้งแต่ตีสอง เพจจัดแจงอุ่นโจ๊กให้มาร์ค เก็บข้าวของทำความสะอาดห้อง แพ็คอีกนิดนึง เตรียมตัวเสร็จ โจก็มารับพอดี ออกจากคอนโดตีสี่ เผื่อเวลา แต่รถไม่ติดนะ คือไปได้เรื่อย โจมาส่งเราที่หน้าอาคารผู้โดยสารขาออก โจบอกกลับเลยนะวันนี้ทำงาน เพจบอกกลับเหอะ ไม่ต้องรอส่งก็ได้ ให้โจกลับไปนอนต่อ แต่เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ฝากสตางค์ไปให้เอ๋พันนึง ค่ามือถือ เพจโทรเยอะด้วย สองพี่น้องร่ำลากันเสร็จเรียบร้อย เพจเข้าไปกอด สังเกตว่าโจงงๆ ลืมไป คนไทยเค้าไม่กอดกันเนอะ

ลากกระเป๋าสัมภาระเข้าไปข้างในได้ต้องทำเรื่องขอคืนภาษีก่อน มาร์คเอาเอกสารให้เจ้าหน้าที่เซ็นรับรอง ส่วนเพจเอาของที่ซื้อมาเตรียมไว้ให้เค้าดู แต่ไม่เห็นเค้าอยากดูนะ เพจก็ไม่ได้พูดอะไร ดีเหมือนกัน ขี้เกียจเสียเวลา

ตอนเช็คอิน เจ้าหน้าที่บอกจะย้ายที่ให้เรานั่งติดกัน พอเค้าพูดขึ้นมา เพจเพิ่งจะนึกได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าจะขอเค้า ลืม พอดีเค้าพูดขึ้นมาก่อน เค้าว่าที่นั่งยังมี เพราะเรามาเช็คอินเช้า เพจได้ที่นั่งริมหน้าต่างด้วย ขอบคุณค่า จ่ายค่าภาษีสนามบินคนละ 500 บาท กว่าจะผ่านด่านเข้ามาได้ก็ตีสี่ครึ่งพอดี

ยังไม่เสร็จเรื่อง ต้องแวะเคาน์เตอร์เอาเงินภาษีคืนก่อน เพจมองเข้าไปเห็นเจ้าหน้าที่นั่งหลับอยู่ เพจเลยจำใจปลุก ขอโทษค่ะ เค้าก็อุตส่าห์งัวเงียลุกขึ้นมาทำให้ ทั้งหมดได้คืนมาก็ไม่มากมายอะไร ประมาณ 800 กว่าบาท

เดินไปเกท 36 เครื่องจะออกเจ็ดโมงเช้า แต่เค้าจะเรียกขึ้นเครื่อง 6 โมง 15 นาที กระเป๋าแครี่ออนเพจไม่ผ่าน เครื่องเอ็กซเรย์ตรวจเจอมีดพับที่มาร์คซื้อมาจากฮาร์ดร้อค มาร์คบอกลืมเอามันใส่กระเป๋าใบใหญ่ เจ้าหน้าที่ถามว่าทิ้งเลยนะ มาร์คอ้ำอึ้งพูดไม่เต็มเสียงบอกทิ้งไปเลย เพจเสียดาย เพิ่งซื้อมายังอยู่ในกล่องอยู่เลย เค้าบอกเพจเอาออกไปเมล์ก็ได้นะ มีไปรษณีย์อยู่ทั้งสองเทอร์มินอล เพจให้มาร์คนั่งรอข้างใน ตัวเองวิ่งออกไปเมล์

เพจเดินไปเทอร์มินอล 2 เห็นเจ้าหน้าที่เค้าว่าใกล้กว่า พอเดินไปถึง พนักงานไปรษณีย์บอกตอนนี้ยังไม่มีคนทำงานเรื่องนี้ ต้องไปเทอร์มินอล 1 เพจเลยเดินย้อนกลับไปอีก ยังไม่เห็นมีใครมาเปิด ไฟข้างในยังปิดอยู่ ทำไงดีล่ะ สักพักมีมาคนหนึ่ง แต่เค้าว่าเค้าทำงานอีกอย่างหนึ่ง คนที่ทำเรื่องนี้ยังไม่มา เพจรอเกือบครึ่งชั่วโมง ได้ยินทางสายการบินเรียกขึ้นเครื่อง เพจเลยถามเค้าว่าปกติเปิดกี่โมงคะ เธอว่าปกติเปิดแล้วแหละ แต่อีกคนไปเข้าห้องน้ำ เพจบอกเพจรอต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบไปขึ้นเครื่อง ยังไงฝากส่งของได้ไหมคะ ประมาณเอาก็ได้ว่าเท่าไร เธอจัดแจงเอามาชั่ง ค่าบริการ 145 บาท เพจจ่ายเงินเสร็จ วิ่งแน่บกลับไปเกท ใบเสร็จใบฝากส่งอะไรก็ไม่ได้ขอ

โผล่หัวกลับเข้ามาได้ มาร์คกระวนกระวายบอกเป็นห่วงเห็นหายไปนานหรือว่าหลง เพจบอกเปล่า รอคนทำงานเค้าเข้าห้องน้ำ ที่เพจออกไปเมล์นี่เกือบชั่วโมงนึงได้ เวรกรรม นี่นะถ้ารู้ว่าจะต้องไปยืนรอนานขนาดนั้น เพจก็ไม่ออกไปเหมือนกันแหละ ทิ้งไปเหอะ ไม่คุ้ม ยังดีนะเพจไม่ตกเครื่อง

พอเครื่องขึ้นได้สักพัก เค้าก็เสิร์ฟอาหารเช้า มาร์คกินขนมปังทาเนย ไข่ดาว แล้วก็ไส้กรอก เพจไม่รับอะไรเลย เหนื่อยกินไม่ลง มาร์คกลัวเพจจะหิว เลยแบ่งขนมปังให้ เพจบอกงั้นเอาสับปะรดกับมะละกอด้วยนะ

เครื่องนี้ทีวีเป็นจอรวมใหญ่ แต่เค้าไม่ได้เปิดหนังให้ดูหรอกนะ เห็นบอกว่าเครื่องเล่นเสียหรืออะไรประมาณเนี้ย เปิดให้ดูแผนที่ได้อย่างเดียว ก็ยังดี เพจฟังเพลงบ้าง อ่านหนังสือบ้าง หลับบ้าง ไปตามเรื่องตามราว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำวนเวียนอยู่อย่างนั้นไปนานเท่าไร ตื่นมาอีกที เค้าก็กำลังแจกอาหารกลางวัน มื้อนี้มีแซนด์วิชไก่ กล้วย น้ำส้ม แล้วก็ช็อกโกแลต แซนด์วิชเค้าอร่อยดีเหมือนกันนะ หรือว่าเพจหิวกันแน่

ถึงสนามบินนาริตะ เราต้องรอเปลี่ยนเครื่องสามชั่วโมง มาร์คบอกเราไปกินข้าวที่ Cafe & Bar Avion กันอีกดีกว่า มาร์คชอบกินสปาเก็ตตี้คาร์โบนาราร้านนี้ กาแฟเย็นของมาร์คแก้วหนึ่ง ของเพจแก้วหนึ่ง สปาเก็ตตี้ 750 เยน กาแฟเย็นแก้วละ 300 เยน ค่าเสียหายทั้งหมดก็ 1,350 เยน