วันนี้เพจตื่นแต่เช้าเลยมีเวลาออกมาเดินเล่นแถวท่าเรือทับละมุ เดินมาออกจากศูนย์อนุรักษ์ฯ ตรงข้ามเป็นเม็ดทรายทัวร์ เจอคุณวรรณไกด์เม็ดทรายพอดี เธอยกมือไหว้ เพจรีบไหว้กลับแทบไม่ทัน เพจว่าเธอน่ารักดีนะ พูดคุยสนุกสนานเป็นกันเอง และดูแลลูกทัวร์ดีมากๆ คอยแจกน้ำเย็นน้ำอัดลมไปตลอดทาง

ศูนย์อนุรักษ์อุทยานใต้ทะเลจุฬาภรณ์ สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ เป็นอาคาร 2 ชั้น ภายในจัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับความสำคัญของทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมทางทะเล ศูนย์อนุรักษ์ฯ จะเปิดให้เข้าชมทุกวัน ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ต้องเสียค่าเข้าชมแต่ประการใด ทางศูนย์ฯ มีบริการที่พักสำหรับนักท่องเที่ยวด้วย

รถที่จะพาเราไปอ่าวนางมารับเวลา 8.15 น. คนขับขับไปจอดที่หน้าศูนย์ แล้วก็มาจอดหน้าอาคาร 3 พวกเรายืนรออยู่หน้าบ้านอาคาร 2 เพจตะโกนบอกอยู่นี่ค่ะ

เช็คเอาท์ที่ภูรินท์ ค่าห้องพัก 3 คืน คืนละ 3,500 บาท ค่าอาหารเช้า 3 วัน วันละ 600 บาท รวมค่าอาหารและเครื่องดื่ม ห้องอาหารภูริตา ทั้งหมดเป็นเงิน 13,524.08 บาท

อาหารเช้าวันนี้เป็นบุฟเฟ่ต์เหมือนอย่างเคย ที่จริงห้องอาหารเปิดบริการตั้งแต่หกโมงเช้า แต่ทางรีสอร์ทยังไม่เรียบร้อย อีกอย่าง พวกเราก็ไม่มีเวลาทานกันด้วย เพจได้เอสเปรสโซ่แก้วเดียว รถตู้ก็มารับพอดี

รถมาส่งที่เม็ดทรายทัวร์ ท่าเรือทับละมุ อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา พวกเราต้องลองฟินกับเลือกหน้ากากดำน้ำ เดี๋ยวเพจไปจ่ายเงินก่อน ทัวร์วันเดียวสิมิลัน ไปเช้าเย็นกลับ คนละ 2,000 บาท ทั้งหมดนี้รวมค่ารถตู้ไปรับมาจากภูเก็ต ค่าเรือสปีดโบ้ท ค่าประกันอุบัติเหตุ ค่าอุปกรณ์ดำน้ำ ค่าไกด์นำเที่ยว ค่าธรรมเนียมอุทยาน ค่าอาหารกลางวัน และค่าเครื่องดื่มตลอดทริป ตกลงค่าใช้จ่าย 3 คน รวมเป็น 6,000 บาท เพจใช้บัตรเครดิตเสียค่าบริการอีก 3% รวมทั้งหมดเป็นเงิน 6,180 บาท

พอดีบ้านพักว่าง ไกด์บอกถ้าเราอยากเอากระเป๋าเดินทางไปเก็บที่บ้านก่อนก็ได้ แต่ต้องรีบหน่อย เพราะเดี๋ยวเรือจะออกแล้ว คืนนี้เราจะกลับมาพักที่อาคารรับรอง ศูนย์อนุรักษ์อุทยานใต้ทะเลจุฬาภรณ์ ซึ่งอยู่ในฐานทัพเรือพังงา ที่พักเป็นบ้านเรือนแถว 2 ชั้น 2 ห้องนอน ห้องแอร์ 1 ห้อง ห้องพัดลม 1 ห้อง นอนได้ 4 คน เพจขึ้นไปสำรวจพื้นที่มาเรียบร้อย ไม่ลืมสำรวจห้องน้ำเหมือนอย่างเคย และที่ชอบมากที่สุดคือ มีน้ำอุ่นด้วย

เรากลับมาที่ออฟฟิศเม็ดทรายอีก เพื่อรอไปลงเรือ ที่นี่มีบริการเครื่องดื่มชากาแฟด้วย มาร์คจัดแจงเดินไปหยิบมาหนึ่งถ้วย ปกติเช้าๆ ของเพจต้องกาแฟ แต่วันนี้ขอบาย เนื่องจากว่าเพจไม่อยากเข้าห้องน้ำบนเรือ ไม่สะดวกด้วยประการทั้งปวง

หมู่เกาะสิมิลันเป็นหมู่เกาะในทะเลอันดามัน มีหาดทรายขาวสะอาด น้ำทะเลสีฟ้าใส มีแนวปะการังและโลกใต้ทะเลที่งดงามสมบูรณ์ เหมาะกับการดำน้ำทั้งแบบน้ำตื้นและน้ำลึก ปัจจุบันมีนักท่องเที่ยว นักดำน้ำ ทั้งชาวไทยและและชาวต่างชาติ เดินทางมาเที่ยวที่หมู่เกาะสิมิลันปีละเป็นจำนวนมาก

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันอยู่ในเขตอำเภอคุระบุรี คำว่าสิมิลันเป็นภาษายาวีหรือมลายู แปลว่าเก้า หมู่เกาะสิมิลันประกอบด้วยเกาะเล็กๆ เรียงตัวกันอยู่ 9 เกาะ คือ เกาะหนึ่งหรือเกาะหูหยง เกาะสองหรือเกาะปาหยัง เกาะสามหรือเกาะปาหยัน เกาะสี่หรือเกาะเมี่ยง เกาะห้าหรือสวนปลาไหล เกาะหกหรือเกาะปายู เกาะเจ็ดหรือเกาะหัวกะโหลก-หินปูซา เกาะแปดหรือเกาะสิมิลัน และ เกาะเก้าหรือเกาะบางู

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันได้รับการยกย่องจากนิตยสาร Skin Diving ของอเมริกาว่าเป็นหมู่เกาะที่มีความสวยงามทั้งบนบกและใต้น้ำเป็น 1 ใน 10 ของโลก มีผู้พบเจอปลาหายากอย่างปลาไหลมอเรย์ในทะเลแถบนี้ด้วย

เราเดินทางโดยสปีดโบ้ท ไกด์ทริปเราชื่อคุณวรรณ คอยบรรยายทริปสั้นๆ ไปตลอดทาง แวะดำน้ำที่แรก เป็นจุดดำน้ำตื้นบริเวณเกาะห้าหรือสวนปลาไหล ไกด์ให้เวลา 45 นาที เกาะห้าเป็นเกาะที่มีแนวปะการังอ่อนซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของปลาการ์ตูนหรือปลานีโมและกัลปังหา ส่วนสวนปลาไหลจะเป็นลานทรายกว้าง เป็นที่อยู่อาศัยของปลาไหลสีขาว

บุฟเฟ่ต์อาหารยามเศร้า กินย้อมใจ หลังจากที่อดไปสิมิลัน เพจทานแพนเค้ก ไส้กรอก ไข่ดาว เบค่อน กับกาแฟ วันนี้รู้ตัวเลยว่าทานเยอะมาก มาร์คอาการดีขึ้นมาหน่อย เพจบอกวันนี้วันตรุษจีนไปไหว้พระกันนะ มาร์คบอกไปก็ได้ เดินออกมาหน้าปากซอยเจอพี่ดำอีก พี่ พาไปวัดพระทองหน่อยสิ

วัดพระทอง ชาวบ้านทั่วไปเรียกว่าวัดพระผุดหรือวัดพระหล่อ เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปทองคำครึ่งพระองค์ที่โผล่เพียงพระเกตุมาลาขึ้นมาจากพื้นดินประมาณ 1 ศอก โดยมีตำนานเล่าว่า เดิมบริเวณวัดเป็นที่เลี้ยงสัตว์ ในเช้าวันหนึ่งมีเด็กชายได้นำควายไปเลี้ยงที่ทุ่งนา หาที่ผูกเชือกควายไม่ได้ก็เลยนำไปผูกกับหลักที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน หลังจากกลับมาถึงบ้าน เด็กก็มีอาการเจ็บป่วยและตายลงในที่สุด และเมื่อไปดูควายที่ทุ่งนาก็เห็นควายนอนตายอยู่ ตอนกลางคืน พ่อของเด็กชายฝันเห็นถึงสาเหตุที่เด็กตาย เพราะได้นำเชือกไปผูกไว้กับพระเกตุมาลาของพระพุทธรูป จึงชักชวนชาวบ้านให้ช่วยกันขุดขึ้นมาบูชา แต่เกิดมหัศจรรย์ มีตัวต่อแตนขึ้นมากับดินที่ขุดเป็นจำนวนมาก อาละวาดไล่ต่อยผู้ที่มาขุด และไม่ทำร้ายคนที่ไม่ขุด เจ้าเมืองทราบเรื่องจึงให้สร้างหลังคาบังพระเกตุมาลาทองคำเอาไว้ หลายปีต่อมา มีชีปะขาวรูปหนึ่งมาพักที่เมืองถลาง ท่านกลัวจะมีคนตัดพระเกตุไปขาย จึงร่วมกับชาวบ้านช่วยกันเก็บเปลือกหอยมาเผาไฟทำปูนขาวปนกับทรายโบกปิดทับพระพุทธรูปเอาไว้

ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พม่าได้เข้ามาตีภาคใต้ของไทยและยึดเมืองถลางได้ ทหารพม่าพยายามขุดพระผุดเพื่อนำกลับพม่าแต่ไม่สำเร็จ เกิดสิ่งมหัศจรรย์มีมดคันตัวเล็กๆ ขึ้นมากับดินที่ขุดเป็นจำนวนมาก ทหารพม่าที่ถูกกัดก็เป็นไข้และล้มตายไปหลายร้อยคน พม่าที่เหลือจึงเอาไฟมาเผามด และได้พยายามขุดไปจนถึงพระศอ เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชก็ยกทัพมาตีเมืองคืนจากพม่าได้ หลังจากนั้น หลวงพ่อสิงห์เดินทางมาจากเมืองสุโขทัยมาปักกรดที่เมืองถลาง ได้ชักชวนชาวบ้านสร้างกุฏิวิหารและอุโบสถ หลวงพ่อพระผุดเป็นพระประธานในอุโบสถ แต่ได้ก่อสวมหลวงพ่อพระผุดเฉพาะหน้าเท่านั้นให้สูงกว่าเดิม เพื่อสะดวกแก่กิจกรรมสงฆ์

ประวัติความเป็นมาของพระผุด มีตำนานเล่าขานกันหลายตำนาน

• เนื่องจากเด็กเอาเชือกกระบือไปผูกกับ เกศของพระพุทธรูป จึงรู้ว่า พระผุด อยู่ตรงนี้
• กวางทั้ง 2 ตัว ทางวัดเคยเลี้ยงไว้ชื่อ ลิเปียด กวางตายเก็บเขาไว้ เลยปั้นเป็นอนุสรณ์
• วัวทางวัดเคยเลี้ยงไว้ชื่อ อ้ายมอ ตายเก็บไว้เลยปั้นไว้ให้คนดู
• หมีทั้ง 2 ตัว ทางวัดเคยเลี้ยงมีคนมาถวาย หมีตายเลยปั้นไว้ให้คนดู
• ช้างเชือกนี้ เป็นช้างของเจ้าเมือง ชื่อ พลายชุมพล ช้างตกมันมาลงงาที่วัดเลยตาย ทางวัดเก็บกระดูกไว้ปั้นให้คนดู
• ปืนใหญ่ ทั้ง 5 กระบอกนี้ เป็นปืนสมัยศึกเมืองถลางรบกับพม่า

ทางวัดจะมีหนังสือประวัติหลวงพ่อพระทองหรือพระผุดให้อ่านและให้เช่า ส่วนประวัติหลวงพ่อพระทองหรือพระผุดโดยย่อ มีดังนี้

วัดพระผุด วัดนาใน หรือวัดพระทอง เป็นวัดเก่าแก่ สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย

นิทาน
เด็กจูงควายไปกินหญ้ากลางทุ่งนา เอาเชือกผูกล่ามไว้กับพระเกตุมาลาคิดว่าเป็นไม้ กลับถึงบ้านเด็กตาย ควายก็ตาย พ่อของเด็กฝันถึงเหตุที่เด็กและควายตาย เพราะลูกชายเอาเชือกล่ามควายไปผูกกับพระเกตุมาลา รุ่งขึ้นไปดูจึงรู้ว่าเป็นพระพุทธรูป

วิเคราะห์นิทาน
บริเวณนี้เป็นทุ่งกว้างอยู่ใกล้ลำคลองใหญ่ มีช่วงใดช่วงหนึ่ง ฝนต้องตกหนัก ลำคลองก็เปลี่ยนสาย ทรายทับถมพระพุทธรูปเหลือเพียงพระเกตุมาลา กาลล่วงนานไป ผู้คนก็มาอาศัยอยู่บริเวณนี้จึงเกิดนิทานดังกล่าว

ความเชื่อ
พี่น้องชาวจีนเชื่อว่าเป็นพระผุดมาจากเมืองจีนเรียกว่าพู่ฮุก เล่าว่าธิเบตไปรุกรานจีน ในเมืองเซี่ยงไฮ้ของจีนมีพระพุทธรูปทองคำ ชื่อ กิ้มมิ่นจ้อ ชาวธิเบตนำลงเรือ ถูกมรสุมพัดมาเกยตื้น พระพุทธรูปจมลง จนมีผู้คนมาพบเห็น สอดคล้องดังนิทาน

นิทานอิงประวัติศาสตร์
พม่ายกทัพมาตีเมืองถลาง เมื่อปี พ.ศ. 2352 ได้พยายามขุดเอาพระผุด ขุดลงไปเจอมดคันพิษ ตัวต่อแตนขบกัด เอาไฟเผาดินร้อนขุดไม่ได้ พอดีทหารไทยยกทัพมาช่วย พม่าจึงหนีไป

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เสด็จวัดพระทอง เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2502 ทรงลงพระปรมาภิไธยย่อ ภ.ป.ร. บนแผ่นหินไว้เป็นพระอนุสรณ์ ก่อนหน้านี้ ช่วงรัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2452 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชหรือรัชกาลที่ 6 ได้เสด็จนมัสการพระผุด ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่าวัดพระทอง

หลวงพ่อพระทองหรือพระผุดเป็นประติมากรรมในสกุลช่างถลาง ชาวบ้านได้นำทองมาหุ้มพระพุทธรูปที่ผุดจากพื้นดินเพียงครึ่งองค์

มาร์คบริจาคได้ธูปเทียนทองเปลวมาคนละชุด เพจสอนมาร์คปิดทองอีก คราวที่แล้ว เพจเห็นทองแตกติดมือเต็มไปหมด มาร์คเสี่ยงเซียมซีได้ใบที่ 13 เพจเลยถามใบดีหรือเปล่า มาร์คบอกไม่รู้ เพจบอกเดี๋ยวแปลให้ ใบเสี่ยงทายของวัดพระทอง นอกจากจะมีคำทำนายเป็นกลอนภาษาไทยแล้ว ยังมีภาษาจีนอีกด้วย ไม่ทราบว่าเป็นกลอนด้วยหรือเปล่านะ เพจอ่านไม่ออก จากนั้นพากันเดินไปอีกอาคารหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดพระทอง

มาร์คบอกหมดเสื้อแล้ว สังเกตข้างล่างมีเครื่องซักผ้าเครื่องอบผ้าหยอดเหรียญด้วย เดี๋ยวเพจลงไปซักให้ คว้ากระเป๋าสตางค์ได้ ลงไปสำรวจห้องซักผ้าก่อน ใช้เหรียญสิบนี่นา ว่าแล้วก็เดินไปแลกเหรียญที่ออฟฟิศ ซักผ้าหนึ่งโหลดหมดไปอีก 70 บาท ระหว่างรอผ้า เพจเลยถือโอกาสเดินชมนกชมไม้

ภูรินท์รีสอร์ทจัดสไตล์อิงแอบธรรมชาติ มีสวนดอกไม้สวยๆ ทั้งกล้วยไม้และลีลาวดี แลดูสวยงามร่มรื่น เพจอบผ้าเสร็จเรียบร้อย วันนี้ออกไปเที่ยวหาดป่าตองคงจะดี จะได้หาร้านกล้องทำแบ็คอัปด้วย สองเราถ่ายรูปมาเยอะมาก ครั้นจะหอบกล้องที่มีรูปทั้งหมดลงเรือไปสิมิลัน เพจยังใจไม่ถึงพอ เดินออกไปหน้าปากซอยเจอพี่ดำพอดี วันนี้เพจเหมาครึ่งวัน 1,200 บาท พี่ไปป่าตองก่อนนะคะ

รถที่จะพาเราไปเที่ยววันนี้เป็นรถบัสปรับอากาศ ไกด์พูดภาษาอังกฤษเก่งมาก อัธยาศัยดี ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยไปเกือบตลอดทาง ไกด์ถามใครพูดภาษาไทยได้บ้าง มีเพจยกมือหราอยู่คนเดียว สรุปทัวร์กรุ๊ปนี้มีคนไทยคนเดียว

ระหว่างทางไปท่าเรือ ทางทัวร์จะแวะให้พวกเราขี่ช้างก่อน ไกด์บอกลูกทัวร์มากกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ จะเป็นคนต่างชาติ ที่เหลือเป็นคนไทยที่อยู่ต่างประเทศ มาร์คโดนจับคู่นั่งช้างกับคนฝรั่งเศส เธอคุยให้ฟังว่าเธอกับครอบครัวย้ายมาอยู่ออสเตรเลีย คือชอบอยู่ประเทศที่อากาศอบอุ่นมากกว่าอากาศหนาว นั่นสิ เพจสังเกตเดี๋ยวนี้ชาวต่างชาติก็ย้ายมาอยู่ประเทศไทยเยอะเหมือนกัน รูปเธออยู่ในกล้องมาร์คด้วย เธอเลยขออีเมล์มาร์คไว้ มาร์คบอกแล้วจะส่งไปให้

ที่นี่จะมีบริการถ่ายรูปขี่ช้างด้วย คือเค้าถ่ายไว้ทุกคนแหละ เผื่อนักท่องเที่ยวอยากได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก ไกด์บอกไม่เอาก็ได้นะ พวกเราเอาสองใบ รูปใบละ 150 บาท มาร์คอยากได้เก็บไว้ดูเล่น

พอถึงท่าเรือ ไกด์แจกเสื้อชูชีพคนละตัว แล้วก็พาเราลงเรือหางยาว ในเวิ้งทะเลแถบนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าชายเลนและป่าโกงกาง อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงาจะมีเกาะต่างๆ และเขาหินปูนที่มีลักษณะแปลกตา เช่น เขาหมาจู เขาเขียน เกาะปันหยี ถ้ำลอด เกาะตะปู และเขาพิงกัน

จุดหมายแรกของเราคือถ้ำลอด ถ้ำลอดเป็นภูเขาลักษณะเกาะทะลุ เรือเล็กสามารถแล่นทะลุไปอีกด้านได้ เราไม่ได้เลือกแพ็คเกจที่มีพายเรือแคนู แต่เรามากรุ๊ปเดียวกันกับลูกทัวร์ที่เลือกโปรแกรมนี้ หลายคนเลยต้องนั่งรอบนแพ ไกด์บอกเราเปลี่ยนใจได้นะ เพจบอกไม่ดีกว่าค่ะ

จนเค้ากลับกันมาแล้ว เพจเพิ่งจะเห็น ทางทัวร์มีคนพายเรือให้ เราแค่นั่งไปเฉยๆ ตอนแรกเพจยังคิดว่าเราต้องพายกันเองเสียอีก เพจพายเรือไม่เป็น เลยไม่ได้เลือกโปรแกรมนี้ แอบเสียดายนิดๆ เมื่อกี้ตอนคุยกับไกด์ เพจน่าจะถามเค้าก่อน

14 กุมภา วันวาเลนไทน์ ปีนี้เพจอยู่ภูเก็ต สองเราตื่นแต่เช้ามืด เพจออกมาสำรวจบริเวณนอกชาน เราได้ห้องพักอยู่ติดสระว่ายน้ำพอดี เปิดประตูด้านหลังออกมา เดินลงสระได้เลย ส่วนด้านตรงข้ามอีกฝั่งหนึ่งจะอยู่ติดกับห้องอาหารของรีสอร์ท

บุฟเฟ่ต์อาหารเช้าเป็นแบบอเมริกัน มีพวกซีเรียล มัฟฟิน ขนมอบ ขนมปัง ไข่ดาว สลัด และผลไม้ เพจเลือกทานข้าวผัด ไส้กรอก เบค่อน มันฝรั่งทอด กับน้ำส้ม สองเราสั่งเอสเปรสโซ่คนละแก้ว พนักงานบอกเอสเปรสโซ่ต้องคิดเงินเพิ่ม มาร์คบอกโอเค สักพัก พนักงานอีกคนยกมาเสิร์ฟ บอกเอสเปรสโซ่ไม่ต้องจ่ายเงินนะคะ คนที่บอกเราเมื่อกี้เค้าไม่ทราบ

เพจชอบที่นี่นะ บอกมาร์คอยากอยู่ต่ออีกคืน ความที่มาร์คไม่อยากย้ายห้อง เราจะพักห้องเดิม ห้องดีลักซ์ ค่าห้องพัก 3,500 บาท ค่าเตียงเสริม 500 บาท เช็คเอาท์วันที่ 18 กุมภาพันธ์

เพจถามพนักงานเรื่องโปรแกรมทัวร์ เธอเลยให้โบรชัวร์แพ็คเกจทัวร์เพจมา มีทัวร์เกาะสิมิลัน ทัวร์เกาะปันหยี แล้วก็ทัวร์เกาะพีพี เพจปรึกษากับมาร์ค ตกลงเราซื้อทัวร์วันเดียวไปเกาะปันหยี จังหวัดพังงา เพจเลือกโปรแกรม 3 in 1 คือมีขี่ช้าง ไปวัดสุวรรณคูหาหรือวัดถ้ำ ทริปเรือหางยาว เที่ยวอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา แล้วแวะทานอาหารกลางวันที่เกาะปันหยี หมู่บ้านมุสลิม จากนั้นไปเกาะเจมส์บอนด์และเขาพิงกัน ค่าใช้จ่ายคนละ 1,300 บาท โดยทางทัวร์จะมารับเราพรุ่งนี้เช้าระหว่างเวลา 7.30-7.45 น.

พรุ่งนี้มีแพลนแล้ว เพจมองหน้ามาร์ค แล้ววันนี้ล่ะ พนักงานบอกอย่างนั้นวันนี้ไปเล่นน้ำที่หาดกะรนสิ สวยนะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งที่หาด เราจัดแจงขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า มาร์คถามเพจเอาผ้าเช็ดตัวของรีสอร์ทไปได้ไหม ไม่แน่ใจนะ เดี๋ยวเพจถามให้ พนักงานบอกว่าได้ รีสอร์ทนี้ดีเหมือนกัน ถึงจะไม่อยู่ติดหาดก็มีบริการรถรับส่ง ตอนแรกเพจยังคิดว่าเราต้องไปกันเองเสียอีก

บุฟเฟ่ต์อาหารเช้าที่ห้องอาหารเดอะสแควร์ โนโวเทล วันนี้เพจทานปอเปี๊ยะทอดกับกาแฟแก้วเดียว สองเราลงมาเดินเล่นสยามสแควร์ เข้าสตาร์บัคส์ ได้กาแฟมาอีกคนละแก้ว สนองความอยาก ของมาร์ค อเมริกาโน่ร้อน 75 บาท ของเพจ มอคค่าแฟรปปุชชิโน่ใส่วิปครีม 110 บาท รวมเป็นเงิน 185 บาท มีนางรำละครมารำแก้บนถวายศาลพระภูมิบริเวณนี้พอดี ชุดเค้าสวยนะ น้องนางรำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

เราแวะเข้าเพรสซิเด้นท์ทัวร์ เรื่องตั๋วเครื่องบิน พี่พนักงานเธอก็ขอโทษ บอกแล้วจะเครดิตคืนให้ เพจก็ไม่ได้นึกตำหนิอะไร คนเราทำงานก็มีผิดพลาดกันได้ อีกอย่าง พี่เค้าก็ดูแลเอาใจใส่เราเป็นอย่างดี คุณลุงถามเราจะไปเที่ยวไหนกันบ้าง เพจบอกเที่ยวใต้เสร็จ เราจะขึ้นไปพิษณุโลก แล้วจะไปเวียงจันทน์ คุณลุงถามแล้วมีวีซ่ากันแล้วเหรอ นั่นสิ เรายังไม่ได้ขอเลย คุณลุงเลยให้เบอร์สถานทูตลาวมา

กลับโรงแรม เพจโทรไปถามเรื่องวีซ่าที่สถานทูต เจ้าหน้าที่ถามคนประเทศอะไร เพจบอกอเมริกาค่ะ เจ้าหน้าที่บอกค่าธรรมเนียมคนละ 1,600 บาท เพจถามใช้เวลาทำนานไหมคะ เค้าบอกไม่นานนะ ประมาณ 30 นาที เพจถามแล้วสถานทูตอยู่ตรงไหนคะ เจ้าหน้าที่ว่าบอกแท็กซี่ไปสถานทูตลาว สี่แยกเหม่งจ๋าย เค้ารู้ เพจถามอีก แล้วสถานทูตเปิดทำการตั้งแต่กี่โมงถึงกี่โมงคะ เจ้าหน้าที่บอกเปิดตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น ขอบคุณค่ะ

วางสายเสร็จ เพจบอกมาร์ค ขึ้นมาจากใต้แล้ว เราต้องไปขอวีซ่าลาวก่อนล่ะ มาร์คบอกดูเวลาก่อนแล้วกัน ถ้าเราไม่สะดวก ทริปหน้าค่อยไป เพจถอนใจ ตอนแรกยังคิดว่าไม่ต้องขอวีซ่าเสียอีก เตรียมตัวไม่ทันจริงๆ

มาร์คหิวอีกละ ถามถึงร้านก๋วยเตี๋ยวดู๋ดี๋ เดี๋ยวเพจพาไป อยู่ตรงนี้เอง เราสั่งเอ็ม 16 กับผัดกะเพราไก่ราดข้าวอย่างละที่ ชาเย็นกับชาดำเย็นอย่างละแก้ว ปกติจะมีหนังปลากรอบวางไว้ให้บนโต๊ะ วันนี้เพจไม่เห็นนะ พนักงานบอกหมด จนเราจะกลับกันแล้ว เค้าเพิ่งเอามาส่ง ที่มาร์คอยากทานร้านนี้ เพราะติดใจหนังปลากรอบนี่แหละ เจ็บใจ รอให้เราออกไปก่อนก็ไม่ได้

เดินกลับโนโวเทลมาเช็คเอาท์ ค่าบริการอินเตอร์เน็ท 15 นาที 190 บาท ค่าโทรศัพท์ โทรในกรุงเทพ ครั้งละ 9 บาท รวมค่าเครื่องดื่มที่บาร์สระว่ายน้ำและมินิบาร์ในห้องพักด้วย รวมทั้งหมดเป็นเงิน 583.57 บาท

ตอนนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน พี่คนขับถามเรียกหลายคันแล้วหรือเปล่าเนี่ย เพจบอกเรียกพี่คนแรกแหละ พี่คนขับว่าส่วนมากแท็กซี่ไม่ค่อยอยากไปสุวรรณภูมิ เพราะอาจต้องตีรถเปล่ากลับ แต่ตัวพี่เค้าเองยังไม่เคยไป วันนี้เลยอยากไปดูสักหน่อย พอไปถึงสนามบิน หาทางเข้าผู้โดยสารขาออกไม่เจออีก เพจเลยต้องช่วยหา

พี่คนขับแท็กซี่คนนี้ไฮเทคน่าดู เธอจะมีเครื่องคิดเลขอย่างใหญ่เลยแหละ ค่าแท็กซี่จากโนโวเทล สยามสแควร์ มาสนามบินสุวรรณภูมิ มิเตอร์ 265 บาท ค่าทางด่วน 40 บาท กับ 20 บาท รวมทั้งหมดเป็น 325 บาท กดเสร็จก็โชว์ให้เราดู ไม่ต้องพูดกันมาก เพจบอกพี่ ขอให้ได้ผู้โดยสารกลับกรุงเทพไปด้วยนะคะ จะได้ไม่เสียเที่ยว

เพจเลือกทานข้าวต้มปลา เฟรนช์โทสต์ เบค่อน มันฝรั่ง น้ำส้มกับเอสเปรสโซ่อย่างละแก้ว แค่นี้เพจก็อิ่มมากแล้ว เพราะปกติเพจไม่ทานอาหารเช้า

นานๆ กลับไทยที โง่ๆ อย่างไรบอกไม่ถูก เมื่อวานเพจโทรเข้ามือถือโจหลายครั้งมาก โทรไม่ติดนะ เพจเลยโทรไปคอนโด โจบอกว่าต้องกด 08 แล้วก็ไม่บอก เพจโทรจากซีแอตเติ้ลกด 8 คิดว่าเหมือนกันเสียอีก ตกลงคืนนี้โจจะมาหาหกโมงเย็น เพจบอกเจอที่ล้อบบี้ละกัน ง่ายดี

เราออกมาเดินเล่นซอยข้างโนโวเทล พอดีเพจเห็นป้ายอเมริกันเอ็กซเปรสที่หน้าร้านเพรสซิเด้นท์ทัวร์ เราซื้อตั๋วเครื่องบินไปภูเก็ตที่นี่แหละนะ เพจเดินเข้าไป คุณลุง ทราบต่อมาภายหลังว่าท่านเป็นเจ้าของ บอกยังไม่เปิดเลย สักพักค่อยกลับมาใหม่นะ เพจบอกได้ค่ะ

สยามสแควร์ตอนเช้าเงียบเหงา ร้านค้าซึ่งส่วนใหญ่เป็นร้านเสื้อผ้ายังไม่เปิด อย่างนั้นไปฮาร์ดร้อคคาเฟ่ก่อนแล้วกัน อาจมีเสื้อแบบใหม่ๆ มาบ้าง เมื่อก่อนเพจสะสมเสื้อฮาร์ดร้อคนะ แอบเสียดายนิดๆ ไม่รู้หายไปไหนหมด ค่าที่ย้ายบ้านบ่อยจัด

บนเครื่องเปิดหนังเรื่อง The Mistress of Spices มาร์คดูไปกินไป เพจขอกินอย่างเดียวละกัน ใส่หูฟังด้วย แล้วกินไม่ค่อยถนัด จนหนังจบ สักพัก เราก็มาถึงไต้หวัน เที่ยวก่อนเพจมากับยูไนเต็ด เครื่องจะทรานสิทที่สนามบินนาริตะ ญี่ปุ่น ส่วนอีว่าทริปนี้ทรานสิทที่สนามบินเถาหยวน

ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวนหรือสนามบินเถาหยวนแห่งนี้ เดิมชื่อสนามบินไทเปเจียงไคเช็ค ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสนามบินไต้หวันเถาหยวน เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2006

ถึงสนามบินเถาหยวน ประเทศไต้หวัน เวลา 5.50 น. เช้าตรู่ของอีกวัน สิริรวมเครื่องบินใช้เวลาเดินทางจากซีแอตเติ้ลมาไทเป 13 ชั่วโมง พวกเราต้องผ่านเครื่องเอ็กซเรย์เช็คกระเป๋ากันอีกรอบ ถึงจะเข้าไปในสนามบินได้ ตอนเพจเดินออกมาจากห้องน้ำ ผู้ชายคนนั้นเธออยู่ในห้องสูบบุหรี่ คราวนี้เพจมั่นใจมาก ไม่ใช่เคิร์คอย่างแน่นอน

พวกเราต้องรอสองชั่วโมง เพื่อต่อเครื่องไปกรุงเทพ สองเราเลยเดินไปสำรวจพื้นที่ เพจไม่เคยเห็นสนามบินที่ไหนมีห้องสวดมนต์นะ เพิ่งเห็นที่สนามบินเถาหยวนนี่แหละเป็นที่แรก สนามบินนี้จะมีห้องสวดมนต์สามห้อง แบ่งเป็นห้องศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธ และศาสนาคริสต์ ห้องสวดมนต์นี้จะเปิดตลอด 24 ชั่วโมง

เราต้องไปรอขึ้นเครื่องที่เกท C1 ตอนแรกเพจหาเกทไม่เจอ เจอป้ายกับห้องพักแล้วแหละ สังเกตคนจะไม่นั่งรอกันตรงนั้น คือเราจะต้องเดินเข้าประตูแล้วลงบันไดไปชั้นล่าง ถ้าเห็นเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานสายการบินแล้วละก้อเป็นอันใช้ได้

เราต้องรอขึ้นเครื่องหลายชั่วโมงเอาการอยู่ ครั้นจะลุกไปเดินเล่นก็ไม่มีอะไรให้ดู ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ร้านรวงปิดหมด สนามบินเงียบเหงาวังเวงชอบกล ระหว่างรอไฟลท์ เพจก็นั่งฟังเพลง อ่านหนังสือ ที่สนามบินเค้าเปิดทีวีช่องซีเอ็นเอ็น เพจเลยนั่งดูข่าวไปเรื่อย เจอผู้ชายคนหนึ่งเดินมาพอดี รูปร่างหน้าตาการแต่งตัวเหมือนเคิร์คเลย ท่าทางการพูดจายังเหมือนอีกต่างหาก เป็นไปไม่ได้หรอก เคิร์คอยู่วิสคอนซิน แต่คนเราอะไรจะเหมือนมากเสียขนาดนั้น

เริ่มการเดินทางด้วยไฟลท์จากซีแอตเติ้ลไปไทเป เครื่องโบอิ้ง 747 ทีวีขนาดเล็กเป็นจอรวม ขึ้นเครื่องไปสักพัก แอร์โฮสเตสก็แจกอาหาร อาหารอีว่าแอร์จะออกแนวอาหารจีน มื้อนี้มีให้เลือกสองอย่าง เนื้อกับปลาไหล เพจเลือกเนื้อ อาหารชุดนี้ประกอบไปด้วยสลัด ขนมปัง เนยสด บะหมี่เนื้อใส่เห็ด ถั่วฝักยาว และแครอท ของหวานเป็นผลไม้กับคุ้กกี้โอรีโอ้

นั่งเครื่องแบบนี้ เพจไม่ดูหนังเลยนะ มาร์คดูคนเดียว เพจฟังเพลง ไอพอดเครื่องนี้ มาร์คให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาส กำชับกำชาให้เพจโหลดเพลงมาด้วย ทริปนี้เพจเอาเพลงมาเยอะมาก เพลงคริสต์มาส เพจยังโหลดมาด้วยเลย พอแอร์โฮสเตสปิดไฟ เพจก็นอน เลี้ยงง่าย ไม่รู้หลับไปกี่ชั่วโมง ตื่นมาพนักงานก็กำลังแจกอาหารพอดี

อาหารมื้อที่สองเป็นบะหมี่ถ้วย มาม่าคัพนั่นแหละ มีให้เลือกสองอย่างเหมือนเช่นเคย เนื้อกับซีฟู้ด คราวนี้เพจเลือกซีฟู้ดบ้าง ทานกับน้ำส้ม เพจเคยกินแต่มาม่าแบบของไทย ของจีน น้ำซุปเค้าก็อร่อยดีเหมือนกันเนอะ ทานข้าวเสร็จ เพจก็ฟังเพลงต่อ หลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกที เพลงก็ยังเปิดอยู่ แบตไอพอดเกือบหมดแน่ะ ดูนาฬิกาแล้วดูนาฬิกาอีก เมื่อไรจะถึงไทเปเสียทีน้า

เพจซื้อตั๋วไว้ล่วงหน้านานหลายเดือนเหมือนกัน คือซื้อไว้ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว ทางอีว่าโทรมาแจ้งเปลี่ยนเที่ยวบินถึงสองครั้ง เปลี่ยนครั้งแรก ช่วงทรานสิทที่ไทเป เราต้องรอต่อเครื่องไปกรุงเทพอีกวันนึง แล้วถ้าต้องรอนานขนาดนั้นจะทำอะไรที่สนามบินละเนี่ย มาร์คเลยต้องโทรไปเจรจาต่อรอง ตอนเปลี่ยนครั้งที่สอง เราเลือกที่นั่งไว้แล้วด้วยนะ ทางสายการบินเปลี่ยนไฟลท์เปลี่ยนที่นั่งให้เราเสร็จสรรพเรียบร้อย ขอบคุณมาก

ก่อนเดินทางแค่ไม่กี่วันเอง มาร์คทำมาสเตอร์การ์ดหาย เธอโทรไปแจ้งเครดิตยูเนี่ยน เพื่อขอบัตรใหม่ แต่ทางแบงค์บอกส่งมาให้ไม่ทันหรอกนะ ไม่มีบัตรเดบิต หมายถึงกดเงินจากตู้เอทีเอ็มไม่ได้ ฤกษ์ไม่งามเลยทริปนี้ มาร์คบอกเราซื้อเช็คเดินทางไปแทนละกัน มาร์คจัดแจงไปแบงค์ซื้อมา 1,000 เหรียญ แบ่งกันเก็บคนละครี่ง สองคนเอาเงินสดไปแค่ 500 เหรียญเอง

แล้วเรายังไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยเนี่ย เพจจองโรงแรมที่กรุงเทพเลยนะ ป่านนี้แล้ว อีว่าคงไม่เปลี่ยนไฟลท์เราอีกแล้วละ เพจจองห้องพักกับเอเชียรูม ได้โรงแรมโนโวเทล กรุงเทพ สยามสแควร์ สำหรับสามคน ทริปเปิล คืนละ 149 เหรียญ ราคานี้รวมอาหารเช้าแล้วนะ เพจจอง 2 คืน รวมเป็น 298 เหรียญ ปกติเพจจะนอนคอนโด โจเทคโอเวอร์ไปละ กลับไทยเที่ยวนี้ มาร์คบอกเหมือนหมาข้างถนน

มาร์คตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เดินโซซัดโซเซออกไปซื้อกาแฟสตาร์บัคส์ให้เพจเหมือนเคย คือไม่ต้องให้บอก จัดให้ ฮอลลีวูดยามเช้าตรู่วันอาทิตย์ยังคงเงียบเหงา สองเราสวนกระแสไปเดินเล่น Hollywood Sidewalk คงจะดี มองเห็น Hollywood Sign อยู่ลิบๆ ดั้งเดิมเริ่มแรกตัวอักษรสูง 45 ฟุตนี้สร้างด้วยไม้ ตอนหลังเค้าสร้างใหม่ด้วยเหล็กทั้งหมด สัญลักษณ์ของฮอลลีวูดแห่งนี้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 1978

กลับเข้าห้องมาแพ็คกระเป๋า เช็คเอาท์แล้วแหละ มาร์คถามทางโรงแรม เราจะไปดิสนีย์แลนด์แต่จะขอทิ้งรถไว้ที่นี่ก่อนได้ไหม เค้าว่าได้ สองเราเลยเดินข้ามถนนไป ง่ายดี เราซื้อตั๋วแบบเที่ยวที่เดียววันเดียว คนละ 59 เหรียญ คือเราจะเข้าไปเที่ยว Disneyland หรือ Disney's California Adventure ซึ่งอยู่ติดกันก็ได้ ทั้งนี้เราต้องไม่เข้าสองที่ในวันเดียวกัน ที่จริงเพจเคยเที่ยวดิสนีย์แลนด์หลายครั้งมาก ถ้าต้องเลือก เพจก็ยังเลือกจะเข้าดิสนีย์แลนด์อีกอยู่ดี

ดิสนีย์แลนด์เปิดเก้าโมงเช้า วันเสาร์คนเยอะมากถึงมากที่สุด มาคราวนี้ เค้ากำลังฉลองครบรอบ 50 ปีพอดี สองคนเข้า small world กันก่อน มาร์คอยากดูหนัง 3 มิติ "Honey, I Shrunk The Audience" วิ่งเข้าโรงหาที่นั่งได้ หนังก็ฉายพอดี เรื่องนี้เพจว่ามันหวาดเสียวไปนิดนึง แต่ที่ได้ใจมากที่สุดเห็นจะเป็น Big Thunder Mountain Railroad เค้าสร้างแบบในหนังคาวบอยสมัยก่อน อันนี้ไม่ต้องรอต่อแถวนาน คนยังน้อยอยู่

จนมานั่งรอที่เกทกันแล้ว เพจยังไม่ตื่นดีเลยนะเนี่ย มาร์คบอกจะไปซื้อกาแฟ เอามอคค่าแฟรบปุชชิโน่มาให้เพจด้วย สองชั่วโมงผ่านไป ดูทีวีก็แล้ว คุยกันจนหมดไปหลายเรื่องแล้ว เค้าก็ยังไม่เรียกขึ้นเครื่องเสียที

เครื่องบินเล็กแบบนี้ไม่มีทีวีหรอกนะ แอร์โฮสเตสเดินถาม วอลล์สตรีทเจอนัลไหมคะ เพจได้แต่ยิ้มแล้วนึกในใจ ไม่รู้จะอ่านไปทำไมค่ะ สักพักเธอก็มาแจกขนม เพจรับสโคนอย่างเดียว ไม่รับเครื่องดื่ม กาแฟเพจถือขึ้นมาด้วย ยังกินไม่หมดเลย

ตอนเครื่องบินลดระดับ เพจเจ็บแก้วหูชะมัด ปกติไม่เจ็บมากขนาดนี้นี่นา โอย จิกหัวลงหรือเปล่าเนี่ย กัปตันอลาสก้าแอร์ไลน์คนนี้ซิ่งน่าดู เครื่องมาถึงก่อนเวลาสิบกว่านาที ขนาดไฟลท์นี้ออกช้าแล้วนะ เพจกลับมาครั้งนี้ เบอร์แบงค์แอร์พอร์ตเปลี่ยนชื่อเป็นบ็อบโฮปแอร์พอร์ตไปเสียแล้ว เพจว่าเพจชอบชื่อเก่ามากกว่านะ จำง่ายดี

ฟ้าใสแดดดีจัง แตกต่างจากซีแอตเติ้ลอย่างสิ้นเชิง แวะเคาน์เตอร์เช่ารถกันก่อน ได้รถราเรียบร้อย มาร์คบอกหิว งั้นไปกินข้าวที่ศรีสยามก่อนคงจะดี ร้านอยู่แถวนี้นี่เอง เรามาถึงสิบโมงครึ่ง มาร์คจัดแจงเดินเข้าไปถาม เค้าว่าร้านเปิด 11 โมง แต่สั่งอาหารได้ค่ะ เพจสั่งซี่โครงหมูแหนมกับลาบปลาดุก ที่จริงเพจยังไม่หิวแต่ก็ต้องกิน มาร์คชอบร้านนี้ บอกอร่อยทั้งสองอย่างแหละ อิ่มหนำสำราญกันดีแล้ว ไปโลด

ขับรถตามถนนซันเซ็ทบูเลอวาร์ดไปเรื่อย Getty Center ตั้งอยู่บนเขาซานตามอนิก้า คือต้องนั่งรถไฟฟ้าขึ้นไปอีก สองเราเสียแค่ค่าจอดรถเจ็ดเหรียญ ทั้งนี้ไม่ต้องเสียค่าเข้าชมแต่ประการใด พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ผสมผสานศิลปะตะวันตกยุคกลางเข้าด้วยกันกับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้อย่างสวยงาม ศิลปกรรมที่จัดแสดงมีทั้งภาพเขียน หนังสือที่เขียนด้วยลายมือ รูปปั้น รวมทั้งภาพถ่าย สองเรารู้สึกจะชอบภาพเขียนของ Monet เป็นพิเศษ ยืนพินิจพิจารณากันอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

ลากกระเป๋าสัมภาระเข้าไปข้างในได้ต้องทำเรื่องขอคืนภาษีก่อน มาร์คเอาเอกสารให้เจ้าหน้าที่เซ็นรับรอง ส่วนเพจเอาของที่ซื้อมาเตรียมไว้ให้เค้าดู แต่ไม่เห็นเค้าอยากดูนะ เพจก็ไม่ได้พูดอะไร ดีเหมือนกัน ขี้เกียจเสียเวลา

ตอนเช็คอิน เจ้าหน้าที่บอกจะย้ายที่ให้เรานั่งติดกัน พอเค้าพูดขึ้นมา เพจเพิ่งจะนึกได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าจะขอเค้า ลืม พอดีเค้าพูดขึ้นมาก่อน เค้าว่าที่นั่งยังมี เพราะเรามาเช็คอินเช้า เพจได้ที่นั่งริมหน้าต่างด้วย ขอบคุณค่า จ่ายค่าภาษีสนามบินคนละ 500 บาท กว่าจะผ่านด่านเข้ามาได้ก็ตีสี่ครึ่งพอดี

ยังไม่เสร็จเรื่อง ต้องแวะเคาน์เตอร์เอาเงินภาษีคืนก่อน เพจมองเข้าไปเห็นเจ้าหน้าที่นั่งหลับอยู่ เพจเลยจำใจปลุก ขอโทษค่ะ เค้าก็อุตส่าห์งัวเงียลุกขึ้นมาทำให้ ทั้งหมดได้คืนมาก็ไม่มากมายอะไร ประมาณ 800 กว่าบาท

เดินไปเกท 36 เครื่องจะออกเจ็ดโมงเช้า แต่เค้าจะเรียกขึ้นเครื่อง 6 โมง 15 นาที กระเป๋าแครี่ออนเพจไม่ผ่าน เครื่องเอ็กซเรย์ตรวจเจอมีดพับที่มาร์คซื้อมาจากฮาร์ดร้อค มาร์คบอกลืมเอามันใส่กระเป๋าใบใหญ่ เจ้าหน้าที่ถามว่าทิ้งเลยนะ มาร์คอ้ำอึ้งพูดไม่เต็มเสียงบอกทิ้งไปเลย เพจเสียดาย เพิ่งซื้อมายังอยู่ในกล่องอยู่เลย เค้าบอกเพจเอาออกไปเมล์ก็ได้นะ มีไปรษณีย์อยู่ทั้งสองเทอร์มินอล เพจให้มาร์คนั่งรอข้างใน ตัวเองวิ่งออกไปเมล์

เพจเดินไปเทอร์มินอล 2 เห็นเจ้าหน้าที่เค้าว่าใกล้กว่า พอเดินไปถึง พนักงานไปรษณีย์บอกตอนนี้ยังไม่มีคนทำงานเรื่องนี้ ต้องไปเทอร์มินอล 1 เพจเลยเดินย้อนกลับไปอีก ยังไม่เห็นมีใครมาเปิด ไฟข้างในยังปิดอยู่ ทำไงดีล่ะ สักพักมีมาคนหนึ่ง แต่เค้าว่าเค้าทำงานอีกอย่างหนึ่ง คนที่ทำเรื่องนี้ยังไม่มา เพจรอเกือบครึ่งชั่วโมง ได้ยินทางสายการบินเรียกขึ้นเครื่อง เพจเลยถามเค้าว่าปกติเปิดกี่โมงคะ เธอว่าปกติเปิดแล้วแหละ แต่อีกคนไปเข้าห้องน้ำ เพจบอกเพจรอต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบไปขึ้นเครื่อง ยังไงฝากส่งของได้ไหมคะ ประมาณเอาก็ได้ว่าเท่าไร เธอจัดแจงเอามาชั่ง ค่าบริการ 145 บาท เพจจ่ายเงินเสร็จ วิ่งแน่บกลับไปเกท ใบเสร็จใบฝากส่งอะไรก็ไม่ได้ขอ

โผล่หัวกลับเข้ามาได้ มาร์คกระวนกระวายบอกเป็นห่วงเห็นหายไปนานหรือว่าหลง เพจบอกเปล่า รอคนทำงานเค้าเข้าห้องน้ำ ที่เพจออกไปเมล์นี่เกือบชั่วโมงนึงได้ เวรกรรม นี่นะถ้ารู้ว่าจะต้องไปยืนรอนานขนาดนั้น เพจก็ไม่ออกไปเหมือนกันแหละ ทิ้งไปเหอะ ไม่คุ้ม ยังดีนะเพจไม่ตกเครื่อง

พอเครื่องขึ้นได้สักพัก เค้าก็เสิร์ฟอาหารเช้า มาร์คกินขนมปังทาเนย ไข่ดาว แล้วก็ไส้กรอก เพจไม่รับอะไรเลย เหนื่อยกินไม่ลง มาร์คกลัวเพจจะหิว เลยแบ่งขนมปังให้ เพจบอกงั้นเอาสับปะรดกับมะละกอด้วยนะ

เครื่องนี้ทีวีเป็นจอรวมใหญ่ แต่เค้าไม่ได้เปิดหนังให้ดูหรอกนะ เห็นบอกว่าเครื่องเล่นเสียหรืออะไรประมาณเนี้ย เปิดให้ดูแผนที่ได้อย่างเดียว ก็ยังดี เพจฟังเพลงบ้าง อ่านหนังสือบ้าง หลับบ้าง ไปตามเรื่องตามราว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำวนเวียนอยู่อย่างนั้นไปนานเท่าไร ตื่นมาอีกที เค้าก็กำลังแจกอาหารกลางวัน มื้อนี้มีแซนด์วิชไก่ กล้วย น้ำส้ม แล้วก็ช็อกโกแลต แซนด์วิชเค้าอร่อยดีเหมือนกันนะ หรือว่าเพจหิวกันแน่

ถึงสนามบินนาริตะ เราต้องรอเปลี่ยนเครื่องสามชั่วโมง มาร์คบอกเราไปกินข้าวที่ Cafe & Bar Avion กันอีกดีกว่า มาร์คชอบกินสปาเก็ตตี้คาร์โบนาราร้านนี้ กาแฟเย็นของมาร์คแก้วหนึ่ง ของเพจแก้วหนึ่ง สปาเก็ตตี้ 750 เยน กาแฟเย็นแก้วละ 300 เยน ค่าเสียหายทั้งหมดก็ 1,350 เยน